Drie maanden ‘zorgsite’


(foto: officieel logo ‘zorgsite’ van ShareCare.nl)

(vervolg op “Hoe ik de ‘zorgsite’ van SchareCare.nl ontdekte“)

29 november 2010. Inmiddels gebruik ik de zorgsite van ShareCare.nl zo’n drietal maanden en mijn oorspronkelijk enthousiasme ervoor is in die tijd eigenlijk alleen maar toegenomen. Drie maanden geleden werd ik dus ‘beheerder’ van de zorgsite voor mijn schoonbroer. Eén van de eerste dingen die ik op die zorgsite deed, was het invullen van het profiel van mijn schoonbroer. En eigenlijk is dat iets heel bijzonders. Want vaak is het zo dat – wanneer we heel lang en intensief voor iemand moeten gaan zorgen – we wel eens de neiging hebben alleen maar de negatieve kanten van iemand te benadrukken… iets waar ik me ook wel eens aan bezondigd heb, geef ik eerlijk toe. En als je dan zo’n profiel gaat invullen waarvan je weet dat het straks gelezen wordt door alle mensen die je gaat toevoegen aan het ‘zorgnetwerkje’ rond die persoon, dan geeft het toch een warm en bijzonder gevoel als je bij jezelf dan ook de genegenheid merkt die je voor die persoon voelt.

Na het invullen van het profiel en nadat ik zélf wat ‘gespeeld’ had met het ‘rooster’ en alle andere dingen had uitgeprobeerd, was het tijd om mensen te gaan uitnodigen ‘lid’ te worden van de zorgsite van mijn schoonbroer. Doordat ik zélf heel erg enthousiast was én het er allemaal heel erg mooi uitzag, viel me dat ook helemaal niet moeilijk.

De eerste die ik ging uitnodigen was mijn schoonzusje. Tot op dat moment maakten we gebruik van een soort heen-en-weer-boekje dat bij mijn schoonbroer thuis lag. Daar schreven we dan bijvoorbeeld in wat we gekookt hadden, wanneer we het bed verschoond hadden, wanneer we de ramen gelapt hadden. Op die manier probeerden we elkaar zo goed mogelijk op de hoogte te houden zonder dat we ook iedere dag moesten gaan bellen, want dat is immers niet altijd evident. Maar je snapt zo wel dat er aan zo’n heen-en-weer-boekje ook heel veel nadelen zijn. Zo weet je altijd pas op het moment dat je daar terplaatse toekomt, wat er de voorgaande dag(en) gebeurd is. Maar daar zou nu dus met de zorgsite een eind aan komen. Wég met het ouderwetse boekje… tijd voor wat modernere communicatie. Maar zo simpel was het ook weer niet. Want mijn schoonzusje is helemaal niet computer-minded. Ze heeft zélfs geen eigen e-mailadres en dus moest ik toch wel het onderste uit de kan halen om haar te overtuigen mee te doen met de zorgsite. Maar met het e-mailadres van haar oudste dochtertje en een hele namiddag samen met mijn schoonzusje kijken en oefenen hoe het allemaal werkt en het in de verf zetten van alle voordelen, wist ik haar toch te overtuigen het allemaal eens uit te proberen.

Eenmaal terug thuis maakte ik meteen ook mijn man en dochter lid van de zorgsite van mijn schoonbroer. Op die manier waren zij ook altijd op de hoogte van wat er daar speelde, ook als er eens geen tijd was om alles samen te bespreken. En zo gingen we dus aan de slag. Ik zette de steeds weerkerende huishoudelijke taken in het rooster. Handig trouwens dat je dergelijke terugkerende taken maar één keertje moet inbrengen en met een soort van ‘herhaalknop’ kan zorgen dat die netjes iedere dag of week in het rooster staan. Het zag er ook allemaal heel erg overzichtelijk uit vond ik.

Gaandeweg ontdekte ik ook méér en méér voordelen. Zo kon ik in het rooster bijvoorbeeld de taak zetten dat er iemand mijn schoonbroer moest begeleiden naar de dokter… iets wat ik normaalgezien altijd voor mijn rekening nam, en dat zou ook wel zo blijven. Maar het grote voordeel was dat ik bij het ‘aanmaken’ van die taak, nu ook een omschrijving van die taak kon meegeven. Dus stel dat ik een keertje niet kon, dan zou diegene die de taak zou overnemen tóch perfect weten wat er bijvoorbeeld allemaal moest nagezien worden of gevraagd worden, zónder dat ik die info op het moment zelf nog moest verstrekken. Dat was iets wat me echt een ontzettend grote gemoedsrust gaf. Dus ging ik alle taken waarbij de ‘details’ belangrijk waren (soms alleen al maar om de routine en de structuur waar mijn schoonbroer zo’n nood aan heeft niet te doorbreken), aanvullen met een gedetailleerde beschrijving. En als ik het nu zo beschrijf, dan lijkt het wel alsof het beheren van zo’n zorgsite alleen maar méér werk is, maar zo voelde het absoluut niét. Tuurlijk moet je het als beheerder wel allemaal een beetje ‘bijhouden’, maar het zorgt écht voor zoveel gemoedsrust als je niet meer voortdurend moet lopen bellen of mailen om te zien of iemand een bepaalde taak kan uitvoeren. En ook het feit dat alle ‘leden’ altijd helemaal op de hoogte zijn van alles wat er speelt, is natuurlijk een heel erg groot pluspunt. Daarom ging ik ook meteen intensief gebruik maken van het ‘forum’. Hét middel bij uitstek om met alle leden onderling te communiceren over alles wat er goéd én fout gaat. Maar ook zoiets simpels als ‘wat heb ik vandaag gekookt en welk vlees heb ik voor morgen reeds uit de diepvriezer gehaald’ vond zijn plaats in het forum. Ongelooflijk eigenlijk hoeveel frustraties dat wegnam. Zo kon ik vroeger – in de tijd van het heen-en-weer-boekje – bijvoorbeeld een kliekje van thuis hebben dat ik voor mijn schoonbroer wou opwarmen op een dag dat ik weinig tijd had, en dan op het moment dat ik daar aankwam vaststellen dat mijn schoonzusje de dag voordien precies hetzelfde had klaargemaakt. Ook dat was dus verleden tijd nu. Een ander voordeel dat ik al snel ondervond, was de soort van ‘trackback’ die ontstond. Mijn schoonbroer die zich verslapen had of taakjes die hem waren opgedragen en die hij niet had uitgevoerd… je kon het allemaal netjes terugvinden en daardoor ook een meer objectieve blik houden op hoe het nu écht ging. Want als er een paar dingen mislopen, denk je soms dat iets veel vaker voorkomt dan werkelijk het geval is en heb je al gauw de neiging om helemaal negatief te gaan denken, terwijl er wél nog heel wat dingen goed gaan.

Door die vaststelling begon ik ook te denken: hoe handig zou het niet zijn mocht de vaste begeleider van Oikonde toegang hebben tot al die informatie? Ik zie de man gemiddeld om de twee weken en dan probeer je wel een zo volledig mogelijk beeld te schetsen van hoe het de afgelopen weken gegaan is, maar dat is dan vaak toch vertekend. Bij zijn eerstvolgende bezoek vertel ik dan ook enthousiast over mijn ‘ontdekking’ van de zorgsite van ShareCare en alle voordelen die ik tot nu toe ondervonden heb bij het gebruik ervan. Hij wil het zeker uitproberen en ik stuur hem nog dezelfde avond een uitnodiging. En dan merk ik pas goed hoe fantastisch deze ‘tool’ eigenlijk is. Want deze man is het gewoon om met de computer te werken. En niettegenstaande de zorgsite eenvoudig genoeg is in gebruik zodat ook mijn schoonzusje ermee overweg kan, het is dan toch leuk om te zien hoe de begeleider van Oikonde meteen heel actief deelneemt. Hij vult zélf het rooster aan met zijn geplande huisbezoeken en via het forum bespreken we mogelijke uitstappen waaraan mijn schoonbroer kan deelnemen en wordt geregeld wie de inschrijving ervoor doet. Iets wat vroeger allemaal telefonisch moest. Echt handig dit…

En dan ga je natuurlijk verder denken: wat als ik de mensen van het arbeidszorgproject ook lid zou kunnen maken van de zorgsite van mijn schoonbroer? Maar daarbij moest ik toch ook enkele dingen heel erg goed gaan afwegen. Want is het wel opportuun dat deze mensen toegang hebben tot bepaalde informatie die via het forum onderling wordt uitgewisseld? En welke meerwaarde zou het kunnen hebben als zij inderdaad toegang zouden hebben? Nu was het wél zo dat ik ‘gevoelige’ onderwerpen of vaststellingen van bij het begin eigenlijk onder de rubriek ‘persoonlijk’ gezet had. Een rubriek waarvan ik kon bepalen wie daartoe toegang heeft. Dus als ik de mensen van het arbeidsproject géén toegang geef tot de rubriek persoonlijk, lijkt er eigenlijk niet meteen een beletsel te zijn om hen toegang te geven tot de zorgsite. En het grote voordeel dat ik meteen zie, is de snellere, eenvoudigere en meer efficiënte communicatie wanneer mijn schoonbroer weer eens niet komt opdagen op het werk. Tot dan toe was het zo dat – wanneer mijn schoonbroer niet op tijd op het werk was – de mensen van het arbeidszorgproject mij opbelden. Want niettegenstaande de afspraak met mijn schoonbroer zo was dat hij mij moest opbellen wanneer hij zich overslapen had of zijn bus gemist had, moesten we vaststellen dat hij zich heel vaak niet aan die afspraak hield. Maar wanneer hij dan te laat was en de mensen van het zorgproject mij daarover telefonisch contacteerden, kon ik soms ook niet meteen ingrijpen. Het gebeurde immers dat ik op dat moment niet thuis was of geen vervoer had en dat zorgde dan vaak alleen maar voor méér frustratie en ongerustheid. Ik zag dus meteen een heel groot voordeel in het gebruik van de zorgsite, en met name in het gebruik van de rubriek ‘het laatste nieuws’. Het is namelijk zo dat dingen die onder die rubriek gemeld worden, meteen ook via mail verspreid (kunnen) worden aan alle leden. Op het moment dat mijn schoonbroer mij zou verwittigen dat hij te laat zou komen, zou ik dat via het laatste nieuws kunnen melden. Op die manier zouden de mensen van het arbeidszorgproject op de hoogte zijn (zonder dat het mij weer een (duur) telefoontje kost) én als extraatje zou er ook een soort van archief ontstaan van hoe vaak en wanneer hij te laat op het werk is gekomen. In het geval dat hij nalaat mij te verwittigen en de mensen van het arbeidszorgproject vaststellen dat hij niet op tijd is komen opdagen, kunnen zij via het laatste nieuws melden dat mijn schoonbroer er (nog) niet is. Dat wordt dan automatisch via mail verspreid aan alle leden, dus ook aan mijn man, dochter, schoonzusje, begeleider van Oikonde… wat maakt dat ik niet langer de enige ben die op de hoogte is en dat maakt dat er ook makkelijker en efficiënter kan gereageerd worden. Met dat grote voordeel in gedachten maak ik een afspraak met de mensen van het arbeidszorgproject… en langer dan 10 minuten heeft het niet geduurd om hen te overtuigen.

Als je dit allemaal zo leest en dan eens gaat kijken naar de informatie op de website van ShareCare, dan zou je kunnen zeggen dat ik niet de echt ‘typische’ gebruiker ben van hun zorgsite. Maar precies dát geeft denk ik de veelzijdigheid en het gebruiksgemak ervan aan. En wat misschien wel het aller- allerbelangrijkste is… Als je de zorgsite gebruikt, hou je zélf de regie van de zorg in handen… en dat is iets wat heel vaak onderschat wordt. Ik zou de zorgsite in elk geval niet meer kunnen missen, alleen al omwille van de gemoedsrust die het me geeft. En het meest ideale zou natuurlijk zijn als de ‘eerstelijnszorg’ (dokter, verpleging, e.d.) op één of andere manier bij het hele systeem zou kunnen betrokken worden. En wie weet… misschien lukt me dat ook wel…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s