Iedereen een ‘stem’ dankzij internet en/of social media.


gepubliceerd op mindz.com

Morgen, zaterdag 12 februari 2011, kan je mijn naam terugvinden in de weekendbijlage van Het Laatste Nieuws. Drie pagina’s van de weekendkrant zullen gevuld zijn met talrijke foto’s en het verhaal van mij en mijn gezinnetje onder de titel ‘Zo leven wij’. En dat alles eigenlijk dankzij het internet en de ‘kracht’ van social media…

Bijna drie jaar geleden werd ik de voornaamste mantelzorger van mijn dementerende schoonmoeder en haar inwonende mentaal gehandicapte zoon van 45 jaar. Ondanks het feit dat mijn man van bij de geboorte fysiek gehandicapt is en wij daardoor toch behoorlijk ‘thuis’ zijn in de verschillende bestaande sociale voorzieningen voor mindervaliden, liep ik op dat moment toch regelmatig vast en werd het nog een hele zoektocht naar alles waarop zowel mijn schoonmoeder als mijn schoonbroer recht hadden. Ook het laten aanstellen van een voorlopig bewindvoerder voor beiden (zij waren immers beiden niet in staat om hun goederen zelf te beheren) was – vooral door een gebrek aan goede en volledige informatie – een (emotioneel) moeilijke stap.

Nu had ik het geluk dat ik als mondige burger al snel de weg wist te vinden naar de meest gekende instanties zoals de verschillende sociale diensten van ziekenhuis en mutualiteit en dat ik ook totaal geen drempelvrees had om bijvoorbeeld ook het OCMW aan te spreken. En toch leerde de ervaring al snel dat er veel méér bestond dan ik ooit had kunnen vermoeden, MAAR… al snel bleek ook dat de weg tot het verkrijgen van alle mogelijke tegemoetkomingen en beschikbare hulp een echte Calvarietocht werd. En dat terwijl al deze instanties toch net supertoegankelijk zouden moeten zijn voor de meest hulpbehoevenden onder ons. Niet dus!

De voorbije twee jaar kwam ik door omstandigheden ook steeds vaker in contact met deze groep van mensen voor wie het leven eigenlijk te snel gaat en telkens opnieuw probeerde ik zo veel en zo snel mogelijk al mijn ervaringen te delen. Maar dergelijke individuele interventies zijn natuurlijk niet de oplossing om de steeds groter wordende groep van mensen die verstoken blijven van de meest essentiële hulp bij het dagelijkse leven, datgene te geven waar ze gewoon récht op hebben.

Ik voelde dan ook steeds meer de drang om mijn ervaringen op een meer structurele en algemene manier te kunnen delen met zoveel mogelijk mensen én bovendien hoopte ik ook iets te kunnen veranderen aan het hele ‘systeem’. Maar hoe doe je dat als kleine, onbetekenende burger? Omdat ik niet onderlegd ben in het opzetten en onderhouden van een website, zocht ik mijn toevlucht tot wordpress.com, die m.i. vrij veel ‘service’ biedt qua distributie en dergelijke. Zo begon ik op 28 februari 2010 te schrijven aan een eigen blog (https://martinevangaver.wordpress.com), met als doel in eerste instantie medestanders te vinden die samen met mij zouden willen ijveren voor een betere toegankelijkheid van de sociale voorzieningen in ons land. Verder wou ik – door het bundelen van heel veel informatie – tegelijk een soort van praktische ‘wegwijzer’ zijn in die doolhof van alle bestaande sociale voorzieningen voor hen die wel met de computer overweg kunnen maar soms tóch niet de benodigde informatie vinden.

Al snel besefte ik dat het schrijven van een blog één zaak is, maar dat ik op één of andere manier natuurlijk ook moest zorgen dat mensen mijn blog ook effectief zouden lezen. En dan kan je natuurlijk al je vrienden en kennissen op de hoogte brengen van het bestaan ervan, alsook de verenigingen waarbij je aangesloten bent… maar daar houdt het normaal zowat op. Maar niet in deze moderne tijd natuurlijk. Ik zocht – en vond – verschillende forums waar ik mijn blog in de kijker kon zetten en ook via Facebook en Twitter maakte ik mijn nieuwe posts bekend. Dat alles resulteerde in de eerste maanden in gemiddeld een 20-tal pageviews per dag. Een vrij ‘goed’ gemiddelde, zo liet ik me vertellen. Groot was echter mijn verbazing toen ik na ongeveer vier maanden schrijven, gecontacteerd werd door Plus-magazine met de vraag om wat bijkomende persoonlijke informatie. Men wilde immers graag enige aandacht besteden aan mijn blog in de edito van de rubriek ‘gezondheid’ in hun juni-nummer. En natuurlijk maakte ik ook dát bekend via de verschillende social media. De statistieken van mijn blog bleven nadien gestaag stijgen en bij zoekopdrachten als ‘voorlopig bewindvoerder’ of ‘katz-schaal’, kwam ik bij Google al snel op de eerste pagina terecht.

Inmiddels trekt mijn blog gemiddeld 50 bezoekers per dag en uit de statistieken blijkt dat velen daarbij in eerste instantie op zoek zijn naar informatie ivm de sociale voorzieningen in ons land en ivm het aanvragen van voorlopig bewindvoering. Je zou dus kunnen stellen dat ik mijn doel heb weten te bereiken. En een maand geleden werd ik dan gecontacteerd door een journaliste van Het Laatste Nieuws. Ze had mijn blog gelezen en vroeg of ik bereid was tot een interview. Wat zij ervan maakte, kan je hier lezen.

Nu kan je natuurlijk de vraag stellen of dit allemaal zo belangrijk is? Op zich natuurlijk niet, ware het niet dat het artikel ook weer een link zal bevatten naar mijn blog wat maakt dat ik op die manier misschien toch ook weer een ander segment van mijn doelgroep zal weten te bereiken. Iets wat pakweg 15 jaar geleden zo goed als onmogelijk geweest was, denk ik dan. Toen had ik wellicht dezelfde drang tot ‘helpen’ gevoeld maar bij gebrek aan een ‘podium’ was ik uiteindelijk wellicht met heel veel frustraties blijven zitten. Je moest toen al bijna een BV of een BN zijn wilde je iets gedaan krijgen voor de goede zaak. Vandaag is dat dus anders. Dankzij het internet en de verschillende sociale media zijn we niet langer ‘kleine onmondige burgers of consumenten’. Integendeel. Vandaag kan iedereen die iets te vertellen heeft, zijn ideëen heel erg makkelijk wereldkundig maken… En of je daarmee echt zingeving op tafel weet te brengen? Daar zal de lezer uiteindelijk zélf over oordelen… want wie niets zinnigs te vertellen heeft, zal al snel merken dat bijvoorbeeld zijn ‘followers’ op Twitter verdwijnen als sneeuw voor de zon… wat eigenlijk ook de ‘lezer’ meteen een soort van ‘stem’ geeft. Wonderlijke tijd waarin we leven, toch?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s