Familielid, mantelzorger, voorlopig bewindvoerder… één persoon, verschillende bevoegdheden


Wanneer je ouders of schoonouders of een ander familielid hulpbehoevend wordt en je daarvoor de zorg op je neemt, wordt je ‘mantelzorger’. Wanneer die personen dan ook nog eens door hun gezondheidstoestand niet meer in staat zijn om hun goederen te beheren, kan je door de Vrederechter worden aangesteld als voorlopig bewindvoerder. Nu is dat allemaal prima combineerbaar… zolang je je maar op ieder moment bewust blijft van de ‘rol’ die je speelt en de ‘bevoegdheden’ die daarbij horen… want dat durft wel eens door elkaar lopen. En dan is het vaak een afwegen tussen mogen, moeten, kunnen en willen…

20 augustus 2009. De 55ste verjaardag van mijn man. Maar het is natuurlijk alles behalve een ‘feestdag’. De verschrikkelijke bijwerkingen van de bestraling worden steeds zichtbaarder, maar vooral ook steeds pijnlijker voor hem. Hij heeft inmiddels zichtbare brandwonden in zijn hals, maar het ergste zijn eigenlijk de brandwonden en de aften in zijn mond, waardoor ‘eten’ iedere dag moeilijker wordt. Gelukkig bestaaat er heel wat goede pijnmedicatie, maar ook die middelen hebben dan toch weer hun eigen nevenwerkingen zoals constipatie en dergelijke meer. Ook de vermoeidheid neemt dag per dag toe. Dat alles maakt dat we – zoals dat al enkele dagen het geval is – ook die dag meteen na de bestraling huiswaarts rijden. Mijn schoonmoeder zal ik later op de dag wel weer in mijn eentje gaan bezoeken, want ook zij ligt nog steeds in het ziekenhuis. En eigenlijk is men in de diagnose niet veel verder gekomen dan zo’n drie weken geleden. Haar darmen liggen volledig stil. Mogelijke oorzaak: het veelvuldige en ongecontroleerde gebruik van Immodium… een middeltje tegen buikloop dat zo ‘over the counter’ verkrijgbaar is en waar de meeste mensen jammer genoeg niet van beseffen welke gevaren het nemen hiervan kan inhouden. En natuurlijk heb ik niets tegen het middel op zich, want als het ‘verstandig’ gebruikt wordt, is er vast geen probleem. Maar daar wringt bij mijn schoonmoeder, zowel als bij mijn schoonbroer trouwens (én ook bij nonkel Maurice), het schoentje. Bij de eerste tekenen van wat lossere stoelgang, zitten zij aan de Immodium… en de behandelende dokter van mijn schoonmoeder in het ziekenhuis is er vast van overtuigd dat dat uiteindelijk de oorzaak is van het stilvallen van mijn schoonmoeders darmen. Enfin, de toestand is wat hij is en op dat moment kan ik alleen maar blij zijn over het feit dat mijn schoonmoeder straks terugkan naar het rusthuis waar ze de nodige verzorging kan krijgen. Want vanaf nu zal zij iedere dag meerdere malen ‘gesondeerd’ moeten worden om het overtollige gas en de stoelgang uit haar darmen te verwijderen. Iets wat ik me moeilijk in een thuissituatie kan voorstellen, vooral met iemand die reeds zo ver dementerend is als mijn schoonmoeder en die steeds de (natuurlijke) neiging heeft om die sonde uit te trekken.

Wanneer ik die namiddag mijn schoonmoeder ga bezoeken, ben ik uiteindelijk blij dat mijn man er niet bij is. Want wanneer ik daar toekom, blijkt dat men alles in gereedheid aan het brengen is voor haar transfer terug naar het rusthuis. En dan voel ik me toch eventjes verontwaardigd dat ik daarover niet geconsulteerd of ingelicht werd. Dus ga ik naar de verpleegpost en vraag wat de bedoeling is. “Mevrouw mag naar huis”, krijg ik als antwoord. Alles zou ook geregeld zijn met het rusthuis en op mijn vraag waarom ik daarover niet werd ingelicht, krijg ik het lakonieke antwoord dat zij daar niet toe verplicht zijn. Het is eventjes héél erg confronterend, maar deep down moet ik deze verpleegster natuurlijk gelijk geven. Mijn rol van mantelzorger voor mijn schoonmoeder is sinds haar opname in het rusthuis uiterst miniem geworden, en ook al blijf ik haar schoondochter én haar voorlopig bewindvoerder, het rusthuis is op dit moment eigenlijk de enige die moét verwittigd worden, zodat zij alles in gereedheid kunnen brengen voor haar terugkomst.

Het doet me voor de zoveelste keer nadenken over al de verschillende ‘rollen’ en de daarbij horende verantwoordelijkheden die ik eigenlijk heb als het gaat om de  ‘zorg’ voor zowel mijn schoonmoeder als  mijn schoonbroer. Wat het ziekenhuisverblijf van mijn schoonmoeder betreft, kan ik als schoondochter bijvoorbeeld wel willen dat ze in een privé-kamer wordt opgenomen… maar als voorlopig bewindvoerder wéét ik dat de financiële middelen te beperkt zijn om dat te verantwoorden en kan ik beslissen dat ze op een gemeenschappelijke kamer moet opgenomen worden. Maar dáár houdt mijn verantwoordelijkheid als voorlopig bewindvoerder ook óp wat dit betreft. Als voorlopig bewindvoerder ben ik in deze eigenlijk alleen maar bevoegd om de facturen te betalen en heb helemaal  geen beslissingsrecht of bevoegdheid in  de (medische) behandeling of zelfs in de keuze van het ziekenhuis. Dus strikt genomen heeft deze verpleegster gelijk… wat natuurlijk niet wegneemt dat het wél zo fijn zou geweest zijn om als familie ook op voorhand ingelicht te worden, maar soite.

Wanneer ik later die dag naar mijn schoonbroer rijd om voor hem te gaan koken en het huis wat op te ruimen en te poetsen, blijft het hele thema van ‘bevoegdheden’ door mijn hoofd spelen… evenals het ongecontroleerde gebruik van Immodium, waarvan ik wéét dat ook mijn schoonbroer last heeft. Ik besluit op dat moment om even bij de apotheek langs te gaan. Want als voorlopig bewindvoerder kan ik met de apotheek misschien wél tot een afspraak komen dat men aan mijn schoonbroer géén Immodium meer verkoopt, tenzij hij bijvoorbeeld een doktersvoorschrift heeft. De apotheker is héél erg begripvol en belooft me zijn volledige meewerking. Nu besef ik ook wel dat er altijd het gevaar zal blijven bestaan dat mijn schoonbroer dan gewoon naar een andere apotheek stapt, maar je kan nooit alles ‘afdekken’… daar moet je je gewoon bij neerleggen.

En dan is het weer de hoogste tijd dat ik huiswaarts keer om voor mijn man te zorgen. Eigenlijk – zo bedenk ik me nu – ben ik op dit moment ook ‘mantelzorger’ voor mijn man. Het is iets waar je eigenlijk niet bij stilstaat en als echtgenote neem je die zorg gewoon op je… zonder nadenken. Maar ook dit is ‘mantelzorg’. En wanneer ik later die avond mijn computer opstart en de administratie verzorg, word ik weer voorlopig bewindvoerder. Ik zorg dat mijn schoonbroer zijn weekbudget krijgt en betaal alle facturen van zowel mijn schoonbroer als mijn schoonmoeder. Alle inkomsten en uitgaven hou ik netjes bij zodat ik straks mijn jaarverslag kan indienen bij de vrederechter. Want ook dat hoort er allemaal bij. Maar eerlijk gezegd… meestal lopen al deze ‘rollen’ en ‘bevoegdheden’ een beetje door elkaar… schoonzus, schoondochter, echtgenote, mantelzorger, voorlopig bewindvoerder… uiteindelijk probeer je zo goed mogelijk te ‘zorgen’ voor iedereen en daarbij staat bij mij dan vooral het menselijke op de eerste plaats. Maar ‘regels’ moeten er ook zijn… om misbruiken tegen te gaan en mensen te beschermen. En het klinkt misschien gek, maar eigenlijk ben ik dan blij met dergelijke momenten zoals in het ziekenhuis, waarbij je verplicht wordt weer eens stil te staan bij wat je ‘zomaar’ kan, mag, wil of moet beslissen als het over de zorg voor anderen gaat.

Advertenties

Over Martine Vangaver

ben passioneel bezig met het ijveren voor meer toegankelijkheid van de sociale voorzieningen voor de meest zorgbehoevenden in onze maatschappij en schrijf daarover op https://martinevangaver.wordpress.com/ Verder ben ik als voorzitster van Ziekenzorg CM Leefdaal (vanaf 24 september Samana) even passioneel bezig met de verjonging en vernieuwing van onze plaatselijke werking
Dit bericht werd geplaatst in mantelzorg, voorlopig bewindvoering, Wegwijzer en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Familielid, mantelzorger, voorlopig bewindvoerder… één persoon, verschillende bevoegdheden

  1. marleen van dam zegt:

    Confronterend hé Martine, de manier van werken in de gezondheidszorg. Zo wou men mijn moeder(88) absoluut nog chemo toedienen, waarvan een van de artsen toegaf dat het weinig of geen nut zou hebben, alleen nog wat miserie extra… maar mijn moeder beschikte nog over al haar geestesvermogens zoals men het uitdrukte en ze zou zelf beslissen. Hadden wij even geluk dat er naast haar een pte lag die net een chemokuur om u tegen te zeggen achter de rug had, zonder resultaat. De chemo is uiteindelijk gelukkig niet gegeven.
    Na zes maanden heb ik het er nog altijd moeilijk mee, dat ik niet voor mijn moeder heb kunnen zorgen zoals ik het graag had gedaan.
    Groetjes Marleen

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s