Slikken en doorgaan


Soms deelt het leven rake klappen uit… en het enige wat je dan kan doen, is gewoon slikken en doorgaan… en vooral rustig blijven ademhalen. Want verzet is vaak zinloos, de machteloosheid groot en het enige wat dan rest is ‘vertrouwen hebben’ en ‘go with the flow’.

Donderdag 14 mei 2009, tien uur ’s ochtends. De telefoon gaat. Het is een nummer dat ik niet meteen herken en dat zorgt in deze woelige periode toch altijd wel voor wat spanning. Het is de hoofdgriffier van het Vredegerecht. Ze hebben mijn brief ontvangen met al mijn vragen ivm de nieuwe situatie die ontstaan is na de opname van mijn schoonmoeder in het rusthuis en mijn vraag ivm de verenigbaarheid van mijn taak als voorlopig bewindvoerder met de voorwaarden die het OCMW verbond aan de betalingsverbintenis die ik noodgedwongen aanvroeg omdat het zo goed als zeker is dat de inkomsten van mijn schoonmoeder ontoereikend zullen zijn om de maandelijkse factuur van het rusthuis te kunnen betalen. De hoofdgriffier is duidelijk: ik kan maar beter nog eens met het OCMW gaan praten want de voorwaarde die zij bij het goedkeuren van de betalingsverbintenis stelden, om toe te treden tot het zogenaamde systeem I (waarbij alle inkomsten van mijn schoonmoeder zouden moeten gestort worden op een rekening die dan door het OCMW zou beheerd worden) is – zoals ik reeds vermoedde – niet verenigbaar met mijn taak als voorlopig bewindvoerder. Het beheer van alle goederen van mijn schoonmoeder, dus ook alle inkomsten en uitgaven, is een taak die expliciet is toegewezen aan de voorlopig bewindvoerder (ik dus) en die taak is niet overdraagbaar… en al zeker niet aan een OCMW, die in haar hoedanigheid nooit kan optreden of kan aangesteld worden als voorlopig bewindvoerder. Ik beloof de hoofdgriffier dan ook zo snel mogelijk contact op te nemen met de secretaris van het OCMW om te zien tot welke overeenkomst we kunnen komen en haar nadien iets te laten weten.

Gelet op het belang van deze materie, besluit ik meteen de daad bij het woord te voegen en een telefoontje naar het plaatselijke OCMW leert me dat de secretaris op dat moment aanwezig is en dat hij me binnen een uurtje kan ontvangen. Want dit is niet iets wat ik zomaar via de telefoon kan of wil regelen. En zo ga ik een uurtje later in gesprek met de secretaris, die zich – buiten verwachting – als een heel onverzettelijk man toont. Zijn standpunt staat heel erg vast, voel ik. Van de voorwaarde om toe te treden tot het systeem I wil hij niet afwijken. Het is dé voorwaarde om aanspraak te kunnen maken op de betalingsverbintenis. Mijn argumenten dat ik dat niet kan maken in mijn hoedanigheid van voorlopig bewindvoerder wuift hij hoonlachend weg. Ze zouden talloze dossiers hebben waarin ze samenwerken met voorlopig bewindvoerders en daar hebben ze nog nooit problemen mee gehad, zo beweert hij. Wanneer ik hem vertel dat de hoofdgriffier me vanochtend opbelde en heel expliciet stelde dat ik niet aan die voorwaarde kon en mocht voldoen, antwoordt hij heel categoriek dat de betalingsverbintenis dan ook niet kan doorgaan. Ik voel wel dat deze man niet voor rede vatbaar is en ik kan dan honderd keer proberen om hem mijn standpunt te laten begrijpen, zijn boodschap is duidelijk: hij zou geen duimbreed van zijn eigen standpunt wijken. Met een wat wrang gevoel omwille van zijn houding – en dat notabene voor iemand die in de sociale dienstverlening zit – neem ik afscheid van de man met de woorden dat ik zijn standpunt zal meedelen aan de vrederechter… want uiteindelijk zitten we straks wel met een gigantisch probleem wanneer het OCMW effectief niét zou instaan voor de betaling van de factuur van het rusthuis wanneer de financiële middelen van mijn schoonmoeder uitgeput zullen zijn.

Thuisgekomen bel ik meteen naar de hoofdgriffier van het Vredegerecht. Ze aanhoort mijn verhaal en enkele minuten later heb ik de vrederechter zelf aan de lijn die me meteen op het hart drukt om me niet te veel zorgen te maken. Zij zal zélf contact opnemen met de secretaris en uit alles in haar stem blijkt dat ze er vast in gelooft dat het allemaal in orde komt. Ik probeer het dan ook allemaal uit mijn hoofd te zetten en ga vervolgens met frisse moed naar het rusthuis. Daar verwonder ik me opnieuw over de ‘rust’ waarmee mijn schoonmoeder daar zit, omgeven door een vijftal medebewoonsters… elk van hen eigenlijk vertoevend in hun eigen wereldje. Wanneer ik een tijdje met haar aan het praten ben, wordt het me duidelijk dat ze op dat moment denkt in het ziekenhuis te zijn. Ik ga er niet echt op in, maar het blijft toch moeilijk om met die zware verwardheid (zowel in tijd als in ruimte) om te gaan.

Omdat ik zie dat het buiten heel erg onweerachtig wordt, besluit ik toch maar iets vroeger naar mijn schoonbroer toe te gaan om te gaan koken. En dat blijkt nadien ook de allerbeste beslissing van de dag te zijn, want ongeveer een half uurtje nadat ik terug thuis ben, lijkt de zondvloed wel los te barsten. En nog een uur later krijg ik een telefoontje van mijn schoonbroer dat de straat en de koer onder water staan. De situatie zou volgens zijn zeggen vergelijkbaar zijn met de toestand van 1985 en daarmee weet ik genoeg. Het enige wat ik kan doen, is hem proberen kalm te houden en hem geruststellen dat het water toen ook niet tot in huis gekomen is… maar helemaal gerust ben ik er natuurlijk zelf ook niet op. Bovendien wéét ik dat ik in deze omstandigheden niet eens meer tot bij hem geraak. De doodlopende straat waarin hij woont, is op dat moment een soort van cul de sac waar al het water en de modder zich verzamelt en zodoende totaal onbereikbaar wordt. De hele avond hou ik zo veel mogelijk telefonisch contact met mijn schoonbroer, vooral om hem rustig te houden. Dit is voor hem immers een vrij angstaanjagende situatie, zeker nu hij daar zo helemaal alleen in het ouderlijk huis zit… maar uiteindelijk kan niemand op zo’n moment veel doen. Rond half tien raad ik hem aan om maar naar bed te gaan, want de volgende dag moet hij wél gaan werken. Of dat was alvast het plan. Want de volgende morgen krijg ik om zeven uur al een telefoontje van mijn schoonbroer zeggende dat hij de straat niet uitgeraakt omwille van de modder. Wanneer ik later in de voormiddag probeer langs te gaan, is er inderdaad nog steeds geen doorkomen aan. Ik verwittig dan ook het arbeidszorgproject en leg de situatie uit. Ze hebben alle begrip en verwachten mijn schoonbroer maandag terug… en vanaf dan ook fulltime.

Op zaterdag is de straat terug toegankelijk maar wanneer we bij mijn schoonbroer aankomen, ligt daar alles nog vol modder. De oprit, het voetpad, de koer… er is nog helemaal niets opgekuist. Ik besluit dan maar zelf weer de handen uit de mouwen te steken… neem een extra pijnstiller en de hogedrukreiniger en begin aan een klus die zowat de hele dag in beslag neemt. In de namiddag heb ik nog even al mijn zelfbeheersing nodig wanneer één van de buren langskomt om een schop terug te brengen die ze blijkbaar gisteren van mijn schoonbroer geleend hebben om bij hen de boel op te kuisen. Eigenlijk is het toch wraakroepend dat niemand van de buren mijn schoonbroer ook maar enigszins geholpen heeft, terwijl ze hem allemaal zowat hun hele leven kennen en genoegzaam op de hoogte zijn van de huidige problemen. Enfin, ik slik de bitsige commentaar die me op de tong ligt maar weer weg… bedank de buur voor het terugbrengen van de schop en ga verder met opkuisen. Ook op zondag ga ik nog een paar uurtjes terug om alles netjes te krijgen, ook binnenshuis… want van voetenvegen of laarzen uitdoen heeft mijn schoonbroer blijkbaar nog nooit gehoord. Ach, hij kan het natuurlijk ook niet helpen…

En zo wordt het maandag 18 mei en ook deze dag begint een beetje met een negatieve noot. Mijn schoonbroer belt om negen uur dat hij zich ruim overslapen heeft en ik voel aan alles dat hij eigenlijk het liefst helemaal zou thuisblijven. Maar die vlieger gaat niet op. Ik zeg hem dat hij zich zo snel mogelijk moet klaarmaken en meteen moet vertrekken. Het signaal is duidelijk: ongeacht het uur dat hij toekomt, gáán zal hij. Ik verwittig ondertussen de mensen van het arbeidszorgproject en kan alleen maar hopen dat ze daar ook de juiste signalen geven dat dit eigenlijk niet kan. Maar veel tijd om daar te blijven bij stilstaan, heb ik niet. Want ik heb met mijn man een afspraak in het ziekenhuis. Vandaag krijgen we de uitslag van de biopsie. En ook dat is een kwestie van slikken en doorgaan… want de diagnose is duidelijk: kanker. Men wil ook geen tijd verliezen. Een ingrijpende operatie wordt gepland ergens in de eerste helft van juni en over een week moet hij al een dag opgenomen worden voor allerlei pre-operatieve tests en scans. Het is een behoorlijk zware klap… maar we staan ervoor en we moeten erdoor… dat is nu de filosofie. Hoe ik dat allemaal aan elkaar zal moeten rijmen, weet ik nog niet… maar op één of andere manier zullen we hierdoor komen, dat wéét ik gewoon…

Advertenties

Over Martine Vangaver

ben passioneel bezig met het ijveren voor meer toegankelijkheid van de sociale voorzieningen voor de meest zorgbehoevenden in onze maatschappij en schrijf daarover op https://martinevangaver.wordpress.com/ Verder ben ik als voorzitster van Ziekenzorg CM Leefdaal (vanaf 24 september Samana) even passioneel bezig met de verjonging en vernieuwing van onze plaatselijke werking
Dit bericht werd geplaatst in OCMW, voorlopig bewindvoering, Wegwijzer en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Slikken en doorgaan

  1. marleen van dam zegt:

    zo ziet het er hier ook uit nu: man op palliatieve eenheid en moeder in ander ziekenhuis opgenomen met kanker, slechte prognose…we staan er voor en we moeten er door….

    Like

  2. Laat me jou dan van hieruit heel veel moed en sterkte toewensen, Marleen… en als je ooit nood hebt aan een luisterend en begrijpend oor, aarzel dan niet me privé te contacteren.

    lieve groet van Martine

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s