Het grote zorgoverleg.


Als mantelzorger ben je vaak dé spilfiguur en het enige aanspreekpunt voor huisarts, verpleging en alle andere mogelijke thuiszorgende diensten die samen met jou betrokken zijn bij de zorg voor de hulpbehoevende. Het organiseren van een groot zorgoverleg, waarbij al die partijen eens samen rond de tafel zitten, is dan zeker geen overbodige luxe.

maandag 30 maart 2009: vandaag vindt dan eindelijk het grote zorgoverleg plaats. Ik verwacht een 10-tal mensen, waaronder de huisarts, thuisverpleging, mijn schoonzusje, mensen van de gezinshulp van het OCMW en dan nog enkele mensen van de verschillende thuiszorgende diensten. Omdat noch mijn schoonmoeder noch mijn schoonbroer voldoende beseffen hoe precair hun situatie wel is en om hun altijd aanwezige onrust niet nog groter te maken, heb ik beslist dit zorgoverleg bij mij thuis te laten doorgaan. Maar dat vergt toch ook wel weer wat organisatie, want ik wil al die mensen toch ook wel op een degelijke – zeg maar professionele – manier ontvangen. Dus tover ik mijn living om in een geïmproviseerde vergaderzaal met een lange tafel met daarop voor iedereen het nodige schrijfgerei, want ik veronderstel dat er toch wel wat mensen notities zullen willen nemen. En natuurlijk voorzie ik ook voldoende koffie, thee en frisdrank. Het ziet er alvast goed uit. In mijn hoofd is het ook helemaal klaar waarover ik straks, aan het eind van dit zorgoverleg, duidelijkheid wil hebben. Al heeft ‘de tijd’ eigenlijk al heel veel zaken opgelost.

Toen ik zoveel weken geleden de vraag stelde tot organisatie van dit zorgoverleg, zaten we immers nog met heel veel vraagtekens en angsten ook wel. Maar na het gesprek met de sociaal assistente in het ziekenhuis, waarbij het me duidelijk werd dat ‘de wil’ van mijn schoonmoeder eigenlijk ondergeschikt geworden was aan de noodzaak van de ‘juiste zorg’, was er al veel veranderd. Zo had ik de knoop doorgehakt ivm opvang in een dagcentrum en de voorbije week was ook gebleken dat dit de juiste beslissing geweest was die we eigenlijk al veel eerder hadden moeten nemen. De voornaamste vragen die nu nog overblijven en die ik graag beantwoord wil zien tijdens dit zorgoverleg zijn: 1) Is de toestand van mijn schoonmoeder van dien aard dat ik haar nu wel moét laten inschrijven op de wachtlijst voor dat ene rusthuis waar de accomodatie en zorg in mijn ogen maar zozo zijn maar waar de wachttijd zo kort is dat ze er op zeer korte termijn terecht zou kunnen? Of kunnen we toch nog gewoon wachten tot er een plaatsje vrijkomt in het plaatselijke rusthuis? 2) Wat met mijn schoonbroer wanneer moeder effectief opgenomen wordt in een rusthuis? Wie doet dan wat en waarop kan hij eventueel aanspraak maken? En hoe zit het met zijn inkomsten en dergelijke? Want uiteindelijk zorgt het uit-huis-gaan van moeder er wellicht voor dat ook zijn ‘gezinstoestand’ verandert. Naast de evaluatie van de huidige toestand, toch wel heel wat vragen ivm hoe het verder moet dus.

Het is bijna twee uur en de één na de ander belt aan. Al snel gonst het huis van een ongekende bedrijvigheid en terwijl er formulieren worden doorgegeven om aan de nodige formaliteiten van het zorgoverleg te voldoen, wordt er al hier en daar onderling gepraat. De dame van de dienst Thuiszorg Brabant die dit zorgoverleg organiseerde, legt even kort uit wat de bedoeling van dit zorgoverleg is, maar tegelijkertijd voel ik ook aan dat ook nu weer van mij verwacht wordt dat ik op een bepaalde manier de ‘leiding’ neem over deze bijeenkomst. Ergens ook logisch misschien, omdat ik uiteindelijk diegene ben die de beslissingen neemt en die een totaal overzicht heeft… al ben ik daarvoor toch ook weer afhankelijk van de feed-back van de verschillende zorgverleners.

Enfin, ik begin maar met te vertellen over de voorbije week waarin mijn schoonmoeder voor het eerst twee dagen naar het dagopvangcentrum geweest is. Voor de meeste aanwezigen toch wel een verrassing blijkbaar. Ik ben dan ook blij te kunnen meedelen dat dat buiten verwachting heel erg goed gegaan is… uitgezonderd die donderdagmorgen toen de thuisverpleegster van dienst blijkbaar niet goed gebrieft was. Daarbij richt ik me uiteraard tot het hoofd van de betrokken dienst en zoals ik eigenlijk al een beetje verwachtte, schiet die meteen in de verdediging. Om niet te ontaarden in een eindeloze discussie van gelijk en ongelijk – want daar heeft tenslotte niemand iets aan – herhaal ik gewoon nog eens onze wensen van een ‘zachtere’ aanpak van mijn schoonmoeder op de dagen dat ze naar het dagopvangcentrum moet. Uiteindelijk is dat ook gewoon in het belang van iedereen. Gelukkig word ik daarin ook meteen bijgesprongen door de huisarts en door de gezinshelpster die er het merendeel van de week aan huis komt. Die laatste beschikt overigens van alle aanwezigen over de meest volledige en waardevolle informatie, denk ik. Zij is immers diegene die het meeste tijd doorbrengt zowel met mijn schoonmoeder alleen als met mijn schoonmoeder en schoonbroer tesamen. En dan blijkt al snel dat de informatie die via een heen-en-weer-boekje kan meegegeven worden toch wezenlijk verschilt van wat er tijdens zo’n zorgoverleg kan verteld worden. De gezinshelpster vertelt hoe moeilijk het tegenwoordig zelfs is om bijvoorbeeld maar gewoon de ramen eens te lappen. Het gedrag van mijn schoonmoeder is blijkbaar inmiddels zo onvoorspelbaar dat je haar echt geen twee minuten meer alleen kan laten. Wanneer de gezinshelpster dan bijvoorbeeld de buitenkant van de keukenramen aan het lappen is, gebeurt het dat mijn schoonmoeder zomaar opeens rechtstaat en via de voordeur buitenloopt… of ze neemt de emmer en giet die leeg. En dan kan je wel eens lachen om dergelijke verhalen en vergelijkingen maken met kleine kinderen die even grote handenbindertjes kunnen zijn… maar de realiteit is natuurlijk wel dat het gedrag van mijn schoonmoeder niet altijd even onschuldig is. Want voor hetzelfde geld draait ze aan de knoppen van het gasfornuis en prutst ze twee seconden later met een balpen in een stopcontact. Verder is er ook de invloed en de wisselwerking van haar gedrag met dat van mijn schoonbroer. De onrustige sfeer die er tegenwoordig altijd heerst is trouwens door iedereen wel opgemerkt. En dan kan je natuurlijk niet anders dan besluiten dat het eigenlijk de hoogste tijd is dat er een meer definitieve oplossing gevonden wordt. En dat maakt mijn vraag bijna overbodig… maar toch stel ik ze… Misschien niet zozeer als vraag op zich maar eerder als een vraag om bevestiging, om mezelf het gevoel te geven dat dit niet alleen míjn beslissing is. Het is op zich natuurlijk absurd, maar als je een beslissing moet nemen die je eigenlijk niet wílt nemen dan helpt het voor je eigen gemoedsrust gewoon als je de bevestiging krijgt van anderen dat dit gewoon een onvermijdelijke beslissing is. Dus vraag ik – eigenlijk op voorhand het antwoord kennende – de mening van alle aanwezigen over het al dan niet inschrijven van mijn schoonmoeder op de wachtlijst van dat ene rusthuis. Daarbij zet ik ook nog eens alle nadelen op een rijtje met daartegenover enkel dat ene – weliswaar grote – voordeel dat er dan wél op korte termijn een oplossing is voor de toch wel steeds gevaarlijker wordende situatie. Zoals verwacht zijn de meesten eensgezind in hun antwoord… gewoon doén… niet meer wachten en er op die manier gewoon voor zorgen dat mijn schoonmoeder inderdaad snel kan opgenomen worden… ook al zijn de leefomstandigheden in dat rusthuis niet optimaal.

Op mijn volgende vraag, hoe het bij een eventuele snelle opname van mijn schoonmoeder verder moet met mijn schoonbroer, reageert mijn schoonzusje dat moeder toch niet naar een rusthuis zal willen gaan en dat mijn schoonbroer haar wellicht ook niet zal láten gaan. Nu is dat natuurlijk een houding die ons op dat moment geen stap verder brengt en gelukkig heeft het verleden ook al aangetoond dat wat ooit onmogelijk leek, toch gerealiseerd kon worden… Daarmee schuif ik haar bedenkingen wat aan de kant en vraag haar concreet of ze – als haar broer alleen in het ouderlijk huis zou wonen – bereid is een aantal huishoudelijke taken op zich te nemen. Ze sputtert eerst wel wat tegen maar wanneer ik het nog wat concreter maak en haar ook vertel dat ik dan meteen zal proberen om mijn schoonbroer full-time te laten werken in het arbeidszorgproject zodat hij eigenlijk nog enkel ’s avonds en in het weekend hulp nodig heeft, stemt ze toch toe om dan bijvoorbeeld twee of drie dagen te koken voor haar broer. Van de mensen van Oikonde krijg ik nog wat goede raad en adressen ivm dingen die ik eens moet nagaan ivm de inkomsten van mijn schoonbroer wanneer hij ‘alleenstaande’ wordt en verder krijg ik van hen ook de toezegging dat zij zo snel mogelijk de begeleiding op zich zullen nemen in het kader van WOP (wonen met ondersteuning van particulieren).

Na een kleine twee uur zijn de meeste van mijn vragen dan ook beantwoord en kan ik het zorgoverleg besluiten met de mededeling dat ik nog dezelfde week opnieuw contact zal opnemen met het OCMW ivm de principiële betalingsverbintenis die door dat rusthuis geëist wordt bij inschrijving en dat ik dan zo snel mogelijk zal overgaan tot de effectieve inschrijving van mijn schoonmoeder op de wachtlijst. Het is écht niet van harte maar wat moet, moét… tenzij het lot er anders over beslist natuurlijk…

Advertenties

Over Martine Vangaver

ben passioneel bezig met het ijveren voor meer toegankelijkheid van de sociale voorzieningen voor de meest zorgbehoevenden in onze maatschappij en schrijf daarover op https://martinevangaver.wordpress.com/ Verder ben ik als voorzitster van Ziekenzorg CM Leefdaal (vanaf 24 september Samana) even passioneel bezig met de verjonging en vernieuwing van onze plaatselijke werking
Dit bericht werd geplaatst in dagopvang, dementie, mantelzorg, opname RVT (of WZC - woon- en zorgcentrum), Wegwijzer en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s