Nog meer regeltjes en nog moeilijkere beslissingen


Over het algemeen ben ik iemand die zich nogal houdt aan de geldende regels en wetgevingen. Verder heb ik – al zeg ik het zelf – een groot moraliteits- en rechtvaardigheidsgevoel en al hetgeen ik doe (of laat), weeg ik altijd daaraan af. Maar dat zorgt er wel voor dat je soms met jezelf in conflict geraakt, wanneer je dingen moet doen die je eigenlijk niet wilt doen, maar die soms gewoon moéten. En als je daarbij beslissingen moet gaan nemen voor en over andere mensen, dan wordt het helemaal moeilijk.

Nadat ik voordien al bot gevangen had bij de bank waar mijn schoonbroer klant was, vreesde ik al voor wat ik te horen zou gaan krijgen in de bank van mijn schoonmoeder. Die vrees werd ook al snel bevestigd. Mijn schoonmoeder was rekeninghouder en mijn schoonbroer had een volmacht dus konden zij beiden geld afhalen naar believen. Ook toen ik hen vertelde hoe dramatisch de toestand wel was kon men mij niet helpen. Inmiddels hadden we ontdekt dat de situatie vooral geëscaleerd was na het openen van een Aldi in het dorp. Iedere steraanbieding was voor mijn schoonbroer als een snoepje voor een klein kind. Hij moest en zou het kopen… en niet één maar zoveel mogelijk, of hij het nu nodig had of niet. Zo vonden we bijvoorbeeld 50 zakjes met telkens vier verfborstels in. Een superaanbieding was het geweest, dus moet je ervan profiteren, toch? Want die kans krijg je vast nooit meer. Zo was zijn redenering. Nu is mijn schoonbroer in wezen een lieve, sociaalvoelende jongen… maar door zijn mentale achterstand heeft hij natuurlijk zijn beperkingen en ‘handicaps’. Eén van de dingen die hem typeert is zijn ongeremdheid, zowel op het vlak van eten en drinken, als in zijn ‘iets willen’, als in zijn koopgedrag. En zo had hij de laatste twee jaar dus ettelijke euro’s uitgegeven aan dingen die hij noch nodig had, noch kon gebruiken. En dat is dan iets wat je op een bepaald moment alleen maar kan vaststellen, zonder dat je daar iemand enig verwijt voor kan sturen. Hem kan je al helemaal niets verwijten, want hij is wie hij is. En mijn schoonmoeder, het arme mensje, zij heeft altijd haar uiterste best gedaan maar tegen zoveel ‘overmacht’ kon zij gewoon niets beginnen.  En dan ga je op een bepaald moment toch ook een beetje ‘de schuld’ bij jezelf zoeken… dat je het allemaal niet eerder hebt opgemerkt of dat je soms – als je merkte dat er dingen niet helemaal goed gingen – gedacht hebt: laat ik me er maar niet mee bemoeien. Maar dergelijk schuldgevoel is eigenlijk ook onterecht. Want als je het objectief bekijkt, moet je vaststellen dat zij iedereen op afstand hielden en geen bemoeienissen duldden en ook heel lang de schijn hebben weten op te houden. En dan moet je gewoon vooruit kijken, want terugblikken en zoeken naar schuldigen heeft totaal geen zin.

Enfin, ik hoorde dus van de bankbediende dat zij ons niet konden helpen. Wat ze wél zei was: “anders moet je voor je schoonbroer voorlopig bewindvoering aanvragen”. Nu was dat iets waar ik ooit vaag wel eens wat over gehoord had, maar buiten het feit dat ik wist dat zoiets in de volksmond altijd een hele negatieve weerklank had en iedereen zowat het gevoel had dat je je daarmee alleen nog maar meer miserie mee op de hals haalde, wist ik er eigenlijk niets van af. Dus vroeg ik even door wat dat dan inhield en hoe ik daarvoor te werk moest gaan. Volgens de bankbediende zou er dan door de Vrederechter een advocaat worden aangesteld die het volledige beheer van de financiën van mijn schoonbroer zou overnemen. In de praktijk zou dat betekenen dat hij voor iédere aankoop, klein of groot, eender wat, toestemming zou moeten vragen aan die advocaat en dat van alles rekeningbonnetjes aan die advocaat moesten bezorgd worden. Zo werd het mij in een notedop uitgelegd. Je kan je voorstellen dat ik wat beduusd de bank verliet met héél veel om over na te denken en te bespreken met mijn man en schoonzus, want uiteindelijk zouden zij daarin toch wel hoofdzakelijk een beslissing moeten gaan nemen. Want zoals de toestand nu was, konden we niet verder.

Eerste werk was natuurlijk ons zo goed en correct mogelijk proberen te  informeren wat die voorlopig bewindvoering nou precies inhield. Bij opzoekingen op het internet kwam ik niet veel verder dan de droge wetgeving en enkele sites (van advocatenbureaus) waarop de hele materie zo ‘specialistisch’ werd voorgesteld, dat je je er als particulier bijna niet meer durft aan te begeven om zelf nog maar louter de aanvraag bij het Vredegerecht te doen, laat staan zelf op te treden als voorlopig bewindvoerder… want dat kon blijkbaar ook. Maar ik moést en zou meer informatie hebben vooraleer we konden beslissen over zoiets ingrijpends… want zo voélde het wel. Alsof we mijn schoonbroer iets gingen ‘ontnemen’. Dus overwon ik mijn drempelvrees en belde naar het Vredegerecht zelf. Daar stelde men het eigenlijk allemaal vrij licht voor. Ze zouden me een aanvraagformulier toesturen tesamen met een door de huisarts in te vullen medisch attest. Het was dus enkel een kwestie van het aanvraagformulier in te vullen en dat terug te sturen naar het Vredegerecht. Wel werd opgemerkt dat het medisch attest niet ouder mocht zijn dan 15 dagen en verder was het ook zo dat je op het aanvraagformulier zélf iemand – en dat mocht best een familielid zijn – mocht aanduiden die je de rol van voorlopig bewindvoerder wilde laten toedichten. Het leek dus allemaal veel simpeler te zijn dan die advocatenbureaus op het internet lieten uitschijnen. Maar zo simpel was het natuurlijk uiteindelijk niét. En dan bedoel ik vooral op emotioneel vlak.

Bovendien zou de hele procedure van aanvraag tot aanstelling van een voorlopig bewindvoerder, toch wel enige tijd in beslag nemen. En ondertussen zaten we met een situatie die dringend om een oplossing vroeg en die bij banken en andere instanties niet binnen de regels viel op te lossen. De enige mogelijkheid was dat ik de bankkaarten van zowel mijn schoonbroer als mijn schoonmoeder in mijn bezit hield. Verder zou ik hun vertrouwen moeten weten te winnen, in die zin dat ik voor hen al hun inkopen en betalingen zou doen en dat ze zélf geen geld meer zouden afhalen (want dat kan aan het loket van de bank dus ook zónder bankkaart). Verder zou het ook handig zijn mocht ik de volmacht krijgen over hun rekeningen zodat ik ook voor hen on-line kon bankieren, zodat ik niet voor alles naar de bank zelf moest lopen en voor iedere betaling hun handtekening nodig had. En daar wrong voor mij eigenlijk al het schoentje. Mijn schoonmoeder kon je op dat moment denk ik zowat alles laten tekenen. Het arme mensje is altijd al cognitief wat beperkt geweest en haar beginnende dementerende toestand hielp daar natuurlijk niet aan. Het mensje was toen 77 en voor haar ging de maatschappij veel te snel en eigenlijk kon je haar alles wijsmaken. Nachten heb ik ervan wakker gelegen… telkens mezelf ondervragend. Want ik wíst dat ik mijn schoonmoeder zonder problemen zou kunnen overtuigen mij een volmacht te geven, maar moreel gezien had ik daar dan toch een probleem mee. Anderzijds wist ik ook dat er eigenlijk geen andere oplossing was en dat het absoluut voor hun bestwil was.

Dus hield ik de volgende maanden hun bankkaarten in mijn bezit, zorgde dat ik een volmacht kreeg op de rekening van mijn schoonmoeder (wat me overigens niét lukte bij mijn schoonbroer) en hield op die manier, niet helemaal volgens de regels, controle over hun financiële toestand. Of ik me daar goed bij voelde? Ab-so-luut niét. Maar om daarom zomaar snel snel te gaan beslissen om een voorlopig bewindvoerder aan te laten stellen, dat was toch weer iets anders. Want dat bleef emotioneel toch wel een zware beslissing. Drie maanden hebben we er uiteindelijk over gedaan. En het was pas nadat ik opnieuw bij het Vredegerecht langs was geweest en daar te horen kreeg dat, wanneer mijn schoonbroer onder voorlopig bewindvoering zou staan, we ook nooit meer problemen zouden hebben met bijvoorbeeld zo’n contract dat hij had getekend voor een internetaansluiting terwijl ze niet eens een computer hadden. Toen werd het steeds duidelijker dat het aanstellen van een voorlopig bewindvoerder een goede zaak zou zijn. Het is immers een maatregel die dient om mensen die het – door allerlei verschillende omstandigheden – zélf allemaal niet meer kunnen, te beschérmen. En eenmaal we dat begrepen hadden, kon de beslissing genomen worden en de aanvraag ingediend.

Achteraf bekeken had die bedenktijd van drie maanden ook zijn voordelen. Enerzijds omdat de toestand van mijn schoonmoeder in die tijd zo snel was achteruitgegaan zodat we beseften dat we meteen ook voor haar de voorlopig bewindvoering moesten aanvragen. Anderzijds had ik in die tijd de gelegenheid om – weliswaar officieus – te ondervinden hoe het zou zijn mocht ik zelf die taak van voorlopig bewindvoerder op me nemen. Op basis van de korte richtlijnen die ik van het Vredegerecht ontvangen had, was ik immers al begonnen om alles wat ik deed volgens de regels bij te houden, wat er ook voor zorgde dat er een grote transparantie was naar mijn schoonzusje toe en dat niemand achteraf zou kunnen zeggen dat ik me op één of andere manier onrechtmatig iets had toegeëigend. Het zorgde er ook voor dat ik het voor mezelf allemaal wat beter kon verantwoorden.

Eind 2008 werd ik uiteindelijk officieel aangesteld als voorlopig bewindvoerder, zowel voor mijn schoonbroer als voor mijn schoonmoeder en dat loopt vlot. Mijn eerste jaarverslag is ingediend en goedgekeurd en eigenlijk kan ik het aan iedereen die een beetje onderlegd is in administratie alleen maar aanraden om – als je in je familie geconfronteerd wordt met iemand die niet meer in staat is zijn goederen zélf te beheren – de Vrederechter voor te stellen die bewindvoering zélf in handen te nemen. En terwijl ik dit schrijf, denk ik: maak nou niet dezelfde fout door er zomaar licht overheen te gaan en herinner je hoe moeilijk die beslissing was. Maar anderzijds denk ik ook dat het allemaal veel makkelijker geweest was, mocht ik alle nuttige informatie meteen en gecentraliseerd gekregen hebben. Alle voor- en nadelen op een rijtje, meer transparantie in de procedure ook… het zou allemaal geholpen hebben. Dat is dan ook waar ik hier voortdurend wil voor ijveren… dat meerdere mensen met mij gaan meedenken hoe we dat voor elkaar krijgen. Want zeg nou zelf… het is toch te gek dat iedereen opnieuw dezelfde problemen moet ondervinden en overal informatie moet zien te sprokkelen, terwijl er wellicht heel wat ‘ervaringsdeskundigen’ rondlopen.

Advertenties

Over Martine Vangaver

ben passioneel bezig met het ijveren voor meer toegankelijkheid van de sociale voorzieningen voor de meest zorgbehoevenden in onze maatschappij en schrijf daarover op https://martinevangaver.wordpress.com/ Verder ben ik als voorzitster van Ziekenzorg CM Leefdaal (vanaf 24 september Samana) even passioneel bezig met de verjonging en vernieuwing van onze plaatselijke werking
Dit bericht werd geplaatst in voorlopig bewindvoering en getagged met , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Nog meer regeltjes en nog moeilijkere beslissingen

  1. Van de Voorde Marie-Jeanne zegt:

    Oef. Ik heb al verschillende ‘vergelijkingen’ gevonden in uw blog wat onze situatie betreft. Mijn man en ik hebben een notaris ingeschakeld om een ‘algehele volmacht’ te bekomen van mijn ouders. We zijn nu wachtende op enkele kopies daarvan zodat ik daarmee naar 2 banken kan stappen om alzo te trachten het één en ander te regelen. Wij hebben ook al een gewone volmacht op de banken van mijn ouders, maar het is inderdaad zo dat ze de volmachten teniet kunnen doen, op eenvoudige aanvraag………wat bij ons in het verleden al eens gebeurd is.

    Ga hetgeen ik hier allemaal reeds gelezen heb, even laten bezinken…..

    Bedankt voor alle info hier, het is een schitterende prestatie.

    Mvg
    M-J.

    Like

    • Beste Marie-Jeanne,

      het is me niet helemaal duidelijk of de ‘algemene volmacht’ waarover je het hebt, hetzelfde is als dat je ouders nu onder voorlopige bewindvoering geplaatst zijn of niet. Mocht dat laatste niet het geval zijn en zijn jullie van mening dat zij niet meer in staat zijn om hun goederen te beheren, dan is het misschien een goed idee om eens een afspraak te maken met hun behandelende huisarts en het met hem eens te hebben over het laten aanstellen van een voorlopig bewindvoerder. Hoe je daarna te werk moet gaan vind je terug onder het tabblad ‘procedures’ – ‘aanstellen van een voorlopig bewindvoerder’. Maar ik kan jou natuurlijk helemaal mis begrepen hebben hier. In ieder geval, mocht je specifieke vragen hebben, aarzel dan zeker niet me persoonlijk te contacteren.

      groetjes
      Martine

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s