Hoe het nu gaat…


4.2.3Iets meer dan vier jaar geleden schreef ik het eerste stukje op deze blog: “als het leven te snel gaat”… waarin ik mijn motivatie voor het opstarten van deze blog duidelijk maakte. Vier jaar later is mijn motivatie en mijn drive om de dingen te veranderen, nog even groot… alleen ben ik enkele teleurstellingen rijker en illusies armer. Want ofschoon ik ervan overtuigd ben dat ik met het schrijven van mijn persoonlijk verhaal heel wat mensen geholpen heb om de weg te vinden en datgene te bekomen waar ze recht op hebben, heb ik in essentie aan de toegankelijkheid van alle voorzieningen niets kunnen veranderen. Daarvoor spelen dan blijkbaar toch té veel belangen en was ik blijkbaar te naïef om te denken dat ik daarin iets zou kunnen betekenen. Ik hoop alleen dat ik een aantal mensen die wél in staat zijn een klein beetje invloed uit te oefenen, heb kunnen bewegen om ‘iets’ te doen. Enfin… mijn verhaal is zo goed als uitverteld… maar dat doet niets af aan mijn betrokkenheid. Ik wil deze blog ook verder gebruiken om mijn ideeën met jullie te delen en jullie medewerking te vragen om mee te denken hoe het allemaal anders, béter ook, zou kunnen.

21 maart 2014 (vandaag dus). Komende maandag is het precies twee jaar geleden dat mijn schoonmoeder overleed. Zoals ik in het vorige stukje al schreef, werd haar woning toen enkele dagen na haar overlijden verkocht. Als voorlopig bewindvoerder van mijn schoonbroer heb ik toen – alweer met de welwillende hulp van de plaatselijke notaris, waar ik inmiddels bijna kind aan huis ben – ook alles geregeld in verband met de rest van de nalatenschap. En eigenlijk werd daarmee een heel groot hoofdstuk afgesloten. Bovendien was ik vanaf dat moment ook nog enkel voorlopig bewindvoerder voor mijn schoonbroer, die trouwens vandaag nog steeds in hetzelfde gezinsvervangende tehuis voor werkenden woont.

Zonder ook maar enige afbreuk te willen doen aan de werking van dat tehuis en/of te twijfelen aan de inzet van de medewerkers, blijft het een feit dat mijn schoonbroer daar absoluut niet op zijn plaats zit. Terwijl iedereen echt altijd zijn uiterste best gedaan heeft – en nog doet – kan je niet anders dan vaststellen dat de vorm en de mate van begeleiding die in dit tehuis gegeven wordt, voor mijn schoonbroer ontoereikend is. En dat heeft de voorbije jaren bij mij toch regelmatig voor de nodige frustratie gezorgd, moet ik toegeven. Op een bepaald moment heb ik het – met het oog op mijn eigen (geestelijke) gezondheid – dan ook voor een deel moeten loslaten… want uiteindelijk kan ik niets aan de situatie veranderen. Maar het blijft moeilijk om te moeten vaststellen dat ik mijn schoonbroer, in de tijd dat hij alleen thuis woonde, eigenlijk een betere begeleiding kon geven dan hij nu krijgt binnen de professionele setting van een gezinsvervangend tehuis. Ik blijf er ook bij dat er daardoor heel wat potentieel verloren gegaan is en ik moet ook vaststellen dat de vaardigheden van mijn schoonbroer op sommige vlakken ook gewoon achteruit gaan. Zo is zijn taalvaardigheid echt zienderogen verslecht… en dat heeft volgens mij vooral te maken met het feit dat hij toch heel vaak alleen op zijn kamer zit en niet meer voldoende wordt uitgedaagd. Terwijl ik hem vroeger iedere dag liet vertellen over zijn ervaringen en daarbij ook telkens doorvroeg, waardoor zijn taalvaardigheid gestimuleerd werd. Maar enfin… omwille van de toch wel miserabele huisvesting toen en het feit dat ik die extreme dagelijkse inzet om hem op alle vlakken het nodige te geven niet op langere termijn kon volhouden, was er gewoon geen andere mogelijkheid. En begrijp me niet verkeerd… ik ben nog steeds heel erg blij en dankbaar dat mijn schoonbroer een plaatsje kreeg toegewezen. Want iedereen wéét dat er duizenden anderen op de wachtlijst staan en dan moét je wel blij zijn als er voor jouw dierbare wél een plaatsje is. Maar wat ik maar moeilijk kan begrijpen, is dat het systeem zo rigide is dat het nu zo goed als onmogelijk is om mijn schoonbroer bijvoorbeeld te transfereren naar een tehuis dat voor hem qua begeleiding beter zou zijn. Op het ogenblik dat hij zijn huidige ‘plaats’ kreeg toegewezen, werd namelijk voldaan aan zijn vraag waarbij hij de hoogste prioriteit had gekregen. Maar door die toewijzing is dus ook zijn prioriteit vervallen. Logisch. Maar wat ik niet begrijp, is waarom een transfer naar een ander tehuis niet mogelijk is. Uiteindelijk zou hij daarmee toch geen ‘plaats’ van iemand op de wachtlijst innemen? Maar wellicht ben ik ook daarin weer gewoon te naïef. Het enige waarop ik op dit moment nog kan hopen, is dat men in een ander nabijgelegen gezinsvervangend tehuis voor niet-werkenden (dat conceptueel veel beter zou passen voor de opvang en begeleiding van mijn schoonbroer) mijn vraag om een ‘wissel’ serieus neemt en verder opvolgt. Ik kan me immers heel goed voorstellen dat ook zij wel eens een bewoner hebben voor wie hun manier van begeleiding niet echt past en die bijvoorbeeld beter zou passen binnen het concept van het tehuis waar mijn schoonbroer nu verblijft.

Maar enfin… het blijft op dit moment dus roeien met de riemen die we hebben en afwachten of er nog iets uit de bus komt ivm een eventuele wissel. Heel erg veel hoop heb ik eerlijk gezegd niet… maar zoals ik hier al zo vaak schreef: het leven gaat gewoon verder. En wat niet is, kan altijd nog komen. En wie weet… als we allemaal samen blijven nadenken over hoe we de zorg voor onze ouderen, de minderbedeelden en de mensen met een beperking anders en beter kunnen aanpakken, kunnen we misschien toch iets veranderen. Zoals beloofd, zal ik hier zoveel mogelijk mijn ideeën met jullie delen, in de hoop dat jullie met me meedenken… en wie weet ook de link naar deze blog eens delen met mensen die misschien wél het verschil kunnen maken… daar blijf ik toch op hopen.

Tot zover mijn verhaal over de zorg(en) voor (en over) mijn schoonmoeder en schoonbroer… mijn strijd om hen altijd datgene te bezorgen waar ze recht op hadden… en mijn ervaringen als voorlopig bewindvoerder. Hopelijk heeft het bij velen van jullie gezorgd voor een vorm van erkenning en herkenning… en heb ik met het zo eerlijk mogelijk vertellen van mijn verhaal voor sommigen van jullie toch het verschil gemaakt.

Tot slot nogmaals een dankwoord… aan iedereen die al die jaren naar me geluisterd heeft en mee heeft nagedacht en meegewerkt heeft aan het vinden van de nodige oplossingen. Ook dank aan alle lezers hier. Ik hoop dat jullie over mijn blog blijven vertellen en ook regelmatig hier terugkomen… want zoals gezegd, is dit zeker niet het einde. Ik blijf overigens de wetgeving op de voet volgen en bij wijzigingen probeer ik deze hier zo snel mogelijk te publiceren. Dus zeg ik zeker geen vaarwel, maar tot ziens…

Martine

Geplaatst in gezinsvervangend tehuis voor werkenden, mantelzorg, mentaal gehandicapt, voorlopig bewindvoering, Wegwijzer | Tags: , , , , , , | 9 reacties

En dan slaat het noodlot toe…


afscheidHet overlijden van een dierbare komt altijd te vroeg, heel vaak onverwacht en ook meestal ongelegen… Maar soms heeft zo’n overlijden ook een immense impact op andere, belangrijke dingen en dan moet je – ondanks je verdriet – naast de gebruikelijke regelingen voor een begrafenis ook vol aan de bak om alles maar geregeld te krijgen. En zoiets vréét natuurlijk energie… maar het leven gaat nu eenmaal altijd verder…

Januari 2012. De voorbereidingen voor de verkoop van de eigendomswoning van mijn schoonmoeder zijn nu echt in volle gang. De ‘opkoper’ is begonnen met de ontruiming van de woning en dat gaat uiteindelijk veel sneller dan ieder van ons verwacht had. Die eerste dag dat hij aan het werk is, ga ik ‘s avonds even langs om te kijken hoe het allemaal vordert. En dan voelt het toch wat eigenaardig aan als je meteen bij binnenkomst in de gang al ‘verandering’ merkt. Op zo’n moment word je je ook al snel bewust van de ‘gewoontes’ die je door de jaren heen opgebouwd hebt want de kapstok waar ik meer dan 20 jaar mijn jas aan ophing bij binnenkomst is wég. Het besef waarvan we allemaal afscheid zullen moeten nemen, dringt op dat moment dan ook ten volle door. Ik ben dan ook blij dat mijn man in de auto is blijven zitten, want voor hem is het natuurlijk zijn ouderlijke woning… zijn ‘thuis’ van al die jaren.

In de tweede week van februari is de woning volledig leeg… maar echt ‘presentabel’ kan je het echter nog niet echt noemen. Okee, de opkoper heeft zeker zijn best gedaan (en ook de overeenkomst nagekomen) om de woning zo proper mogelijk achter te laten… maar ‘borstelschoon’ is in dit geval echt niet goed genoeg om de woning straks te laten bezichtigen met het oog op de openbare verkoop. Ik zal dus – zo goed en zo kwaad als het gaat – de woning moeten poetsen. Verder kan ik nu ook een afspraak maken voor het opmaken van het benodigde attest ivm de elektriciteitsinstallatie en voor het EPC-attest. De ganse maand februari breng ik dan ook méér tijd door in het huis van mijn schoonmoeder dan me lief is en het stof dat ik er ‘gegeten’ heb in die maand is met geen pen te beschrijven. Maar sommige dingen moéten nu eenmaal gebeuren en diegene die het zich aantrekt, is dan ook meestal de pineut. Enfin, tegen eind februari is de woning helemaal klaar voor bezichtiging. Iedere zaterdag – tot aan de vastgestelde verkoopdag op 27 maart 2012 – zal er iemand (lees: ik) in het huis moeten aanwezig zijn om eventuele geïnteresseerden binnen te laten en rond te leiden.

Maar ondertussen gaat het ‘gewone’ leven natuurlijk ook verder. Mijn eigen huishouden en gezin, de zorg voor mijn schoonbroer, mijn taken als voorlopig bewindvoerder en het regelmatig bezoeken van mijn schoonmoeder in het rusthuis. Dat laatste doen we ook naar goede gewoonte op zondag 18 maart. Een zondag bijna zoals alle andere… uitgezonderd dat er op deze zondagnamiddag toch opmerkelijk minder bewoners in de gemeenschappelijke ruimte aanwezig zijn dan anders. De griep heerst… zo horen we van de verpleging. En ook mijn schoonmoeder is wat ‘snotterig’ en heeft een lichte hoest. De huisarts is er al bij geweest en er is niets waarover we ons zorgen moeten maken, wordt ons gezegd. En dus nemen we die zondagnamiddag gewoon afscheid zoals anders. De week die volgt, is het toch net iets drukker dan anders. Op zaterdag 24 maart is mijn dochter jarig en met de geplande verkoop de week nadien, wil ik toch graag wat ‘vooruit’ werken. En zo kom ik in de loop van de week niet meer toe aan een bezoek aan het rusthuis.

Zaterdag 24 maart 2012. Kwart voor vijf in de ochtend… telefoon. Terwijl ik me uit bed haast, gaat er van alles door mijn hoofd… en een angstscheut door mijn hart. Want mijn dochter zou vandaag voor haar verjaardag op uitstap gaan… al lijkt dit me toch wel héél erg vroeg. Maar wanneer je kinderen uit huis zijn, doet ieder telefoontje op zo’n ongewoon uur toch altijd een soort van alarmbelletje afgaan. Enfin, ik neem de telefoon op en ik herken meteen de stem van de verpleegster van het rusthuis. Ze begint voorzichtig te vertellen dat het niet zo heel erg goed gaat met mijn schoonmoeder. Maar ik voel eigenlijk meteen dat het érger is dan ze in eerste instantie kwijt wil. En dan blijkt inderdaad dat ze eigenlijk verwacht dat het einde nadert… totaal onverwacht, ook voor hen, zo vertelt ze me… en het zou het beste zijn als we meteen zouden kunnen komen. Mijn man die een groot gedeelte van het gesprek heeft kunnen volgen, heeft niet veel uitleg meer nodig. We kleden ons zo snel mogelijk aan en vertrekken halsoverkop (en ongewassen) naar het rusthuis. Ondertussen probeer ik ook mijn schoonzus te bereiken, maar krijg telkens weer de voice-mail. Van zodra we op de kamer van mijn schoonmoeder komen en ik haar handen en voeten even aanraak, is het inderdaad duidelijk… mijn schoonmoeder is stervende. Haar voeten hebben dat specifieke koude gevoel en ook op de rest van haar lichaam vertoont ze al wat ‘lijkvlekken’. Wanneer je zoals ik al een aantal keer dat stervensproces van heel dichtbij hebt meegemaakt, dan herken je ook de verschillende ‘fases’ waarin dat stervensproces verloopt… en op basis daarvan kan je dan toch min of meer veronderstellen hoe lang het nog gaat duren. En bij mijn schoonmoeder gaat het snel… echt ongezien snel. Aan de manier waarop haar ademhaling verandert, voel ik dat het einde nu echt heel erg snel nadert en ik probeer mijn man daar ook een beetje op voor te bereiden. En inderdaad… om zes uur is het voorbij. Mijn schoonmoeder sterft op de 22e verjaardag van haar oudste metekind.

Voor de zoveelste keer probeer ik mijn schoonzus te bereiken… tevergeefs. Ik kan dan ook niet anders dan het slechte nieuws op haar voice-mail inspreken. Nadien moet ik ook mijn dochter bellen… want ik heb haar altijd beloofd om haar meteen op de hoogte te brengen wanneer er iets gebeurt – ook als het slecht nieuws is. Ze is er – zoals te verwachten – helemaal kapot van. Het komt ook totaal onverwacht natuurlijk, ook voor ons. Rond 10 uur bel ik dan naar het tehuis waar mijn schoonbroer verblijft. Ik vertel aan de begeleiding wat er gebeurd is en vraag aan hen om het slechte nieuws aan mijn schoonbroer te vertellen. Het lijkt me immers niet aangewezen om mijn schoonbroer zomaar aan de telefoon te vertellen dat zijn moeder dood is… en ik kan er niet naartoe want in het rusthuis en met de begrafenisondernemer moet natuurlijk ook alles geregeld worden. Bovendien is het zaterdag… en daarmee ook de laatste bezichtigingsdag voor de openbare verkoop van de woning van mijn schoonmoeder. Er zit dan ook niets anders op dan dat ik in de namiddag inderdaad het huis open stel… met wel een héél erg raar gevoel, moet ik zeggen.

Het is trouwens terwijl ik daar zo in dat lege huis zit, dat ik tot het besef kom welke verstrekkende gevolgen het overlijden van mijn schoonmoeder – precies op dit moment – heeft of alvast kán hebben. En dan slaat de schrik me om het hart en begint het echt te stormen in mijn hoofd. Want de verkoop van haar woning is gepland voor komende dinsdag. Mijn intuïtie zegt me dat die verkoop niet zal kunnen doorgaan. En hoe meer ik erover nadenk, hoe zekerder ik ervan word dat mijn eerste gevoel klopt. Want nu mijn schoonmoeder overleden is, stopt ook automatisch mijn mandaat van voorlopig bewindvoerder voor haar. Bovendien komt door haar overlijden ook haar gedeelte in de eigendomswoning (nl. 1/2 volle eigendom) toe aan haar drie kinderen. En dan besef ik opeens dat we het hier dus hebben over een ‘erfenis’… en vermits mijn schoonbroer erfgenaam is en hij bij mij onder voorlopig bewind staat, zal ik eerst nog de bijzondere machtiging moeten vragen aan de vrederechter om de erfenis te mogen aanvaarden. Zolang ik die machtiging niet heb, kan de woning dus niet verkocht worden. Maar wat dan met de geplande openbare verkoop… en met de reeds gemaakte kosten daarvoor? Bovendien zou het voor mijn schoonbroer echt niet goed zijn als de geplande verkoop nu zou moeten uitgesteld worden. Het was al zo’n moeilijk proces om hem duidelijk te maken dat het niet anders kon… en nu moeder er niet meer is en de ouderlijke woning eigenlijk het enige is wat hem nog rest, zou het nog zoveel moeilijker worden als we alles nog eens moeten overdoen.

Zodra ik terug thuis ben, probeer ik – eigenlijk tegen beter weten in, want het is zaterdag – te bellen naar de notaris. Want als er iemand is die weet of de verkoop nu zal kunnen doorgaan of niet en welke stappen we daartoe eventueel kunnen of moeten nemen, dan is hij het wel. Maar zoals verwacht, krijg ik het antwoordapparaat. Ik laat dan maar een boodschap achter in de hoop dat hij dit nog vóór maandagochtend hoort. Want hoe sneller we actie kunnen ondernemen, hoe meer kans dat de verkoop hopelijk toch kan doorgaan. Voor alle zekerheid stuur ik ook nog een mailtje naar de notaris, waarin ik hem al mijn overdenkingen uitleg. En op maandagochtend (26 maart) blijkt inderdaad dat mijn vrees terecht was. Om half negen krijg ik een telefoontje van de notaris. De woning behoort nu inderdaad tot de erfenis en dus moet ik – in mijn hoedanigheid van voorlopig bewindvoerder van mijn schoonbroer – eerst de bijzondere machtiging van de vrederechter krijgen om de erfenis te mogen aanvaarden. Dat betekent dus ook dat ik zo snel mogelijk mijn afsluitend verslag als voorlopig bewindvoerder van mijn schoonmoeder moet voorleggen aan de vrederechter. Nu had ik dat gelukkig al voorzien en heb ik dat al klaar. Bovendien is er ook al de akkoordverklaring van alle drie de erfgenamen om de woning te verkopen. Die was immers nodig om hun 1/6e deel naakte eigendom te kunnen verkopen. Als we dus vandaag – maandag 26 maart – alles rond krijgen bij de vrederechter, dan zou de openbare verkoop de volgende dag heel misschien toch kunnen doorgaan. De notaris belooft me meteen contact op te nemen met de vrederechter en me dan terug te bellen.

Nu moet ik eerlijk toegeven dat ik tot op de dag van vandaag (en we zijn inmiddels bijna twee jaar na datum) nog steeds het gevoel heb dat we op dat moment misschien op het randje van de wetgeving gewerkt hebben, maar ik kan alleen maar blij zijn dat iedereen begrip kon opbrengen voor de uiterst moeilijke situatie en zich van zijn meest menselijke kant heeft laten zien. Ik heb iedereen die er toen bij betrokken was inmiddels al meermaals persoonlijk bedankt, maar wil het hier toch graag nog eens overdoen. De notaris en zijn medewerkers die meteen aan de slag gegaan zijn met het opstellen van het verzoekschrift tot bijzondere machtiging om de erfenis te mogen aanvaarden en het aanpassen van de ontwerpakte van verkoop… de mensen van de griffie van het vredegerecht… de hoofdgriffier én de vrederechter die meteen nadat ik het verzoekschrift tot bijzondere machtiging én mijn afsluitend verslag persoonlijk heb binnengebracht op de griffie, uitspraak gedaan hebben en daarvan de akte hebben opgemaakt zodat ik die vervolgens meteen weer bij de notaris kon binnen doen. Iedereen nogmaals van harte dank. Want ondanks de hectiek van die dag en het verdriet om het afscheid van mijn schoonmoeder, heb ik die dag toch als héél erg bijzonder ervaren. De warmte, het begrip, het medeleven en de welwillendheid van zo veel mensen vervult me nog steeds met een warm en dankbaar gevoel.

En zo kon de openbare verkoop van de ouderlijke woning van mijn man, mijn schoonbroer en schoonzus toch doorgaan op dinsdag 27 maart 2012, zoals gepland. Dat zoiets allemaal met heel gemengde gevoelens gaat… wétend dat je twee dagen later je schoonmoeder ten grave draagt en dus nog vóór ze begraven is haar eigendomswoning verkoopt… dat zal eenieder wel begrijpen, denk ik. Al wéét ik dat er ook altijd kwatongen zullen zijn in deze wereld die dat alles (en mij) daarvoor in een negatief daglicht stellen. Maar gelukkig heb ik inmiddels geleerd dat voor hun rekening te laten. Ik wéét dat ik mezelf niets hoef te verwijten en ik geniet nog iedere dag van het vermogen om vooral het goede in de mensen om me heen te kunnen zien. Dat is tevens mijn wens voor het nieuwe jaar aan al mijn lezers… iets mooiers bestaat er niet.

Geplaatst in voorlopig bewindvoering, Wegwijzer | Tags: , , , , , , | 4 reacties

2013 in review


Binnenkort volgt – na een lange stilte – het vervolg van het verhaal. Maar eerst even een overzicht van het afgelopen jaar. En dan blijkt dat ondanks de (ongewilde) stilte, deze blog toch nog steeds ongeveer 67.000 keer werd bezocht. Daarom ook dank aan alle lezers en aan allen die op een positieve manier hebben bijgedragen aan dit alles. Tot slot wens ik iedereen een bruisende jaarwisseling en alle alle goeds voor 2014… en hopelijk zie ik jullie hier allemaal terug. Want ondanks de stilte, hebben zich in mijn hoofd allerlei ideetjes gevormd… maar ik weet ook nu al dat ik jullie hulp zal nodig hebben om de haalbaarheid ervan te onderzoeken en om mee te denken over mogelijke oplossingen voor alle hindernissen die zich daarbij voordoen… Maar het doel blijft ook voor 2014 onverminderd het helpen van de zwaksten in onze maatschappij. Samen kunnen we het verschil maken, daar ben ik van overtuigd.

Martine

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2013 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

Madison Square Garden can seat 20,000 people for a concert. This blog was viewed about 67,000 times in 2013. If it were a concert at Madison Square Garden, it would take about 3 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Geplaatst in Wegwijzer | Een reactie plaatsen